baby·Emiel·Mama zijn

Wat mama zijn met je doet…

Mama worden/zijn… het is volgens mij één van de meest ingrijpende veranderingen die je kan meemaken in je leven. En dat je zelf ook verandert, ontdek je geleidelijk aan. Hieronder geen lijstje met de clichés zoals haaruitval of zwangerschapsdementie, maar wel enkele gekke dingen die ik persoonlijk ervaar na de zwangerschap/bevalling van Emiel.

– Herhaling. Ik herhaal alles minstens tien keer als ik tegen Emiel praat. Als hij erop reageert of het duidelijk leuk lijkt te vinden, wordt dat honderd keer. In alle mogelijke toonhoogtes. “Heb jij pipi gedaan?” (met de nadruk op pie-pie), “Ben jij mooi aan het spelen?”, “Awellll”, “Lach nog eens”, … Alles met een hoog stemmetje. Elke dag opnieuw. Het is sterker dan mezelf, maar ik merk bij anderen dat ze automatisch ook in de hoogte schieten als ze met Emiel bezig zijn.

– Ik bevind mij in een constante staat van waakzaamheid. Zelfs in mijn slaap. ’s Nachts “zoek” ik namelijk naar Emiel, terwijl ik het maar voor de helft besef. Ergens tussen slapen en wakker zijn. Ik zit dan rechtop in bed en zoek letterlijk rondom mij door te voelen omdat ik denk dat Emiel daar ergens ligt en dus in paniek ben uit vrees dat we erop liggen. Terwijl hij uiteraard netjes in zijn co-sleeper naast ons bed ligt te slapen. Op een gegeven moment krijg ik dat precies door, want dan wordt het terug helder in mijn hoofd, kijk ik naar Emiel in zijn bedje en leg ik mij terug neer. Heel vreemd. Maar ook grappig. Zo was ik op een nacht in paniek omdat ik dacht dat ik Emiel voelde, maar hij was zo groot geworden, en hij lag met z’n rug bloot?! Ik werd wakker doordat iemand redelijk luid “Wat ben jij eigenlijk aan het doen?!” zei. Bleek dus dat ik al de hele tijd aan de rug van Tim aan het voelen en knijpen was. Eerst antwoordde ik nog serieus “Shhtt, ik zoek Emiel!”, maar twee seconden later werd ik wakker. We lachen er nu nog om.

– Mijn billen zijn weg. ’t Is te zeggen: wat ooit een ronde ‘poep’ was, is nu meer ‘afgeplat’. Komt waarschijnlijk door de kilo’s die ik meer kwijt ben dan ervoor, maar ook doordat ik verkeerd sta. Als ik Emiel draag, kantel ik mijn bekken naar voren om een soort van evenwicht te krijgen. Dan trek je automatisch je achterste naar binnen. Ik probeer er vaak aan te denken en mijn navel in te trekken met Emiel op de arm (dat zou blijkbaar helpen om je bekken terug in de juiste stand te zetten). Maar er is nog werk aan de winkel.

– Als er veel volk tegelijkertijd bij elkaar is, en dus ook veel lawaai, lijkt het of mijn hersenen zich hier automatisch voor afsluiten. Waardoor ik er dus niet altijd helemaal bij ben en achteraf ook bepaalde delen niet meer weet. Een beetje zoals de zwarte gaten bij een kater, maar dan zonder gedronken te hebben. Ik heb bijna constant mijn Emiel-focus aanstaan, waardoor sommige dingen mij nu eenmaal ontgaan. Misschien zorgt mijn verstand er zo voor dat ik niet teveel prikkels ineens binnenkrijg, ik weet het niet. Erg vind ik het niet hoor, de belangrijkste gesprekken en gebeurtenissen onthou ik wel 🙂

– Ik voel mij verbonden met andere mama’s. Van alle soorten. Ik was altijd al een hele grote dierenvriend, maar dat is nu nog erger geworden. Als we een vrouwtjesfazant tegenkomen moét Tim super voorzichtig rijden, ook al is het beest alweer 10 meter verder. Het zou maar eens een mama fazant moeten zijn met kleintjes. Of we hebben nu achteraan ons huis, onder de dakgoot, een duif zitten met een nestje. Heel lief allemaal, maar ik heb deze week dus werkelijk ’s nachts wakker gelegen met de vraag of dat kwaad zou kunnen als het zo warm wordt dit weekend. Want dat beestje zit constant op haar nest, tegen de muur. En die muur is zuidgericht, heeft dus de hele namiddag zon, en het wordt daar bijgevolg héél heet. Hopelijk krijgen de eitjes of de mama het niet te warm. Ja, daar hou ik mij dus mee bezig.

Ik ben benieuwd of ik na verloop van tijd nog dingen zal kunnen toevoegen aan dit lijstje. Maar hoe gek ook, het staat vast dat je verandert eenmaal je mama bent. En de grootste verandering is de hoeveelheid liefde die je voelt voor je kleintje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.